İLK-Ankara Şiiri

Çok uzun yollar gittik biz
Bir kente çengellenmiş bir saç teli
Bu sensin

Kıtaların çatlakları arasından rüzgarla gelen
Yumuşak bir sesle kandıran
Bu senin inadın

Dönüp duran bir mevlevi
Seni söndüren bu su
Bu senin dansın

Dönüyor dönüyor
İçinden binlerce gitar teli acıtıyor
Ama umursamıyor, kullanıyor
Bu sensin, bu senin sabahın

Uzun uzun yürüdük, ekmek ateşlerinin arasından
Çaylar içtik sohbet ettik
Renklerimizi aynı anda kaybettik
Bu sensin, senin cumhuriyetin

Kısaca köşelerimizi sivrilttik
Aramızdan üstü kapalı dereler geçti
Sen arasından bir balık seçtin
Bu da senin özgürlüğün

Bitiremedik seninle, uzun uzun sustuk
Karşılaşmaya çekinip, yürüdük sıra başlarımızdan
Bölünüp yan yan yana gelemedik
Bu sensin, senin yaygınlığın

Şimdi tek tek yayılıyor
Kötü bir gri
Biliyorum sen de acıyorsun
Biliyorum sen de kanıyorsun
Rengarenk bir dünyanın yalanında
Kimleri kopardığını hissediyorsun
İşte bu sensin, geride bırakılan

Biz her zaman herkesin ilk evi olmak istedik
Hafızalarımız oyunlar oynadı
Geride kalanları aldık avuçlarımızın arasına
İşte bu da sensin, bu da senin kıskançlığın

Bir kent olmak istedik
Bunun için yürüdük durduk
Bir dünyamız oldu
Bu sen ve benim, ayaklanıp yürüyemedik...