Başka Birinin Sesi....

Uyandım,telefonum uzun uzun çaldı,sanırım telefonun sesine uyandım.Hatırlamadığım,rüya olduğundan emin olduğum bir rüyadan gerçekliğine dair bi' dünya şüphem olan dünyama uyandım,telefonda kendi sesim...Kendimi bilinmeyen bir numaradan arayıp telefonu yüzüme kapattım!Sana uzun uzun,bilmediğim bir dilde yazdım sonra...Mektuplarımı aldın mı?Aldıysan ağla ya da çok gösterişli bir gözden düşmektir zaten aşk...ne farkeder ki,söz söylemek hep pahalıya patlamıyor mu sonunda?Söylememekte pişmanlık...Ben yılın hangi günündeysem sende o günündesin nasılsa...
Katilimle buluştum!afaroz ettim kendimi evimden,camlar kapalıydı.Anahtarlarımı unutsam kimse açamazdı kapıyı.Kollarım ağrıyordu,yan odada da birisi ağlıyordu ama yerim öyle rahattı ki!Can sıkıntısı örtüyordu masayı,örtü sanıyordun,farkında değildin ama her yemek sonrası çatalı tabakla benim arama koyuyordun,elin elime değmiyordu...Bazı geceler başka birinin sesiymişim gibi uyanıyordum,solumda yastık...Zaten uyumak yarı delilik değil miydi biraz da?...
Sinirlerim bozulmuş,farkına varmamıştım.Anlatmaya çalıştığım bozuk bir söz kalabalığıydı,kimseyi duymak istememiştim ki ben...Yolunu şaşırmış bir bıkkınlık düğümlenmişti boğazımda,eskiden kahveyi iki şekerli severdim...
Başlamak için müsait bir yer arayıp durdum,ya da inebilmek için kendimden.Söz ile sus arasında gidip gelen,en çok hangi saatine düştüğümü bulamadığım bir cinayet seansında grup arkadaşlarımdan tiksindiğimi anladım,içim rahatladı...Yeni bir kitabın sayfalarını kokladım,okumaya başlamak için müsait bir yer aradım,sabah uyandığımda evi su basmıştı,mutfak şüphesiz en müsait yerdi bir kitaba başlamak için...Zaman,yüzü yok bir imdat çığlığını tercüme etti gözümün önünde,kılımı bile kıpırdatmadım!...
Söylediklerime inanmak,ya da sadece inanca tutunmak için yüzüme uzun uzun bakıp binlerce yalana bulanan bir lanetliler provasını ıskaladım,sessiz sedasız çocuk şiirleri astım odamın duvarlarına...Aynı sayfada satır aralarına sıkıştırılmış bir yorgunluğun eksik kalan tek cümlesiydim,kendimle aramda hep bir satır çizgisi,dilbilgim para kazanmama yetmiyordu...Kutsadığım birkaç cümleyi ezberimden okuyup sesim kısılana kadar güvercinleri taşladım...
Olduğum yere yığıldım,bir teras dolusu ben vardı etrafımda,çalan müzik,hiçbir ben'i ayrıştıramıyordu...Bütün benler toplanıp ben'ler arası masa tenisi turnuvası yaptılar,haliyle kavga çıktı,birara japonca bilen ben hepsine harekiri yaptırdı...bilinmeyen bir oyunda kural dışı bir öfke hissettim dudaklarımda,ellerim titredi...müzik,çocukluğumdan kalma tanıdık bir ev kokusu,nerede ve ne zaman koklandığı asla hatırlanamayacak bir gökyüzü tepemdeydi...İşte bütün mesele de buydu!...
Sesimi susmaya karar verdim,zaten benim olduğu kesin değildi,radyoda kendi sesimden bir şarkı çaldı ilk defa duyduğum...Zaman ya da aklımdan geçen herhangi bir şey,bu benim tarifsizlik çıkmazımdı.Kendine dönük,nasıl yorumlandığı farketmeyen bir hayat ikilemi,bitirme tezim buydu...
Mevsim kendini şaşırdı,güneş kabul etmek istemedi zamanın geçtiğini.Farkeden ne diye sordum,istesende istemesende döneceksin işte...Tek mezurluk bir ayrılık şarkısını hicaz bir çelişkiyle seyrelttim,majöre kesti (yoksun)luk...Ayrılık dedikleri şey hep birinci tekil şahıslara musallattı nasılsa...Başlığı çok önceden atılmış bir nota mektup muamelesi yaptım,anlatacak birşey yoktu çünkü,zaman çoktu sadece...
Bu yarışta kendimi bile geçtim ben,ikinciyi geçince birinci oldum,birinciyle uyuyunca şaşı kalktım,bir sigara yaktım,iyi geldi...Davası sansasyona yol açan bir kediyi boğazlamaya teşebbüs ettim misafirlikte,bütün gözler üzerime dikildi,sustum...Kimseye veda etmeden evime döndüm...İzlemediğim bir filmin bilmediğim bir dildeki müziklerini dinledim bütün gün sonra kendi filmimi sansürledim...Tam kediyi astığım sahneyi keserken zil çaldı,delikten bakmadan açıverdim kapıyı,ev sahibim çeyizimi getirmiş,kahvleri o yaptı,fallara ben baktım..
Komik bir hikayenin metninden sözlüye kaldırılmış çocuklar gibiydim ev sahibimin karşısında,tirajıkomik demenin ne demek olduğunu bilmiyorum dedim,cümle içinde kullanmışlığım var yalnızca,hem zaten benim hikayelerimin genelde virazjları komiktir...Aşkı sek alınca levhaları görmem zorlaşır,her gece başka uçurumun uçuşunda açarım gözlerimi...Ha bi de imkan verseler çok işler yaparım dedim...Tutukluydum şehirde,anlamsız bir mevsimdi,soğuktan başka hiçbir ipucu yoktu kış olduğuna dair,ben birşey yapmamıştım,aslında o birşeyi defalarca kereler bilinçli olarak,yapmamıştım...
Söz vermiştim,asla tutamayacağım binlerce sus gibi...Yine de söyledim,kendime yalanda olsa birşeyler vermek istedim hemen gitmeyeyim diye...İki seçenek...Ölene kadar devam eden bir hayat için çok azdı...insan kendisini kötü hissediyordu.Yapılan herşeyin bir sebebi olması gerekmiyordu ki,her sebebinde bir sonucu,yalnızca hayattı işte...Bütün o ilahi sessizlikten çok uzak bir tonlamayla resmedilen yoksunluk,ne siyahtı ne de beyazdı,sadece sesti...Soluksuz bir adalet içgüdüsü,hiç insancıl değildi,insan da hiç insancıl değildi aslında...Yani o gün ben ne ağaçtım,ne de toplamım bir orman olmama yetiyordu!Sesimi alıp gitmeyi bile becerememiştim...Ellerim yüzümde,ne geceyi ne de gündüzü gerektiği gibi sevebilmiştim...
İçimdeki bütün yoksunlukları denize dökebilmek için çıktığım yolculuklarım,yolcu olmamın,emanet hissetmemin verdiği tedirginlik çıkmazlarım,ki amaç zaten emanet durmaktı kentin kalabalığında...o anlamsız,rahatsız güvenlik arayışlarım,hepsi birikip terası tıka basa doldurmuşlardı,japonca bilen ben hepsine rüşvet teklif etti...
Akşamdan kalma bir sinir bozukluğu muydu hissettiğim yoksa acıyan parmaklarım mı engelliyordu beni bilemiyordum..Saklı hiçlikte cevaplar vermiştim sorulmayan sorulara,zaten anlamsızlık ilk cevapta başlamıştı...Sesimi susmaya karar verdim,zaten benim olduğu kesin değildi...Radyoda kendi sesimden bir şarkı çaldı ilk defa duyduğum,evi kundakladım çeyizimle...Japonca bilen ben kapıları üzerime kilitleyip komşuya kaçtı...