işte geldi

İşte geldi...Ulus'un hala benimle birlikte olması şerefinedir. Sonsuz imkansız ve tanımsız olduğu için hala mezarından yazdırdığından...onun geçmişi hepimizin geçmişi ve şu anı olmaya devam ederken sadece kalemiyle şekillendirdiği için sözcükleri ve sözleriyle....

Karnım patlayacak gibi ağrıyor. Gözlerim yuvalarından çıkacak gibi. Çevremde yatan bir sürü beden. Hepsi ölü olmak ve yaşamda kalmak arasında bir yerde kolaycı bir yerde eriyor. Biliyorum, bütün bu konuşmalardan aslında çok sıkılıyorum. Her yeni gelen geçmişten gelirken, anını sabitleyemeden düşüyor kirpiklerimden aşağıya ve her şey aslında geleceğe doğru süzülüyor.

Evet bütün her şey geleceğe yatırılıyor, sonra geçmiş bakiyelerden sorgulanıyor ve şu ana bir bilardo topu gibi havadan düşüyor. Biliyorsun, o bilardo oynayamıyor.

Ve bütün bu sıkıcı düşüncelerden kurtulmaya çalışrken sadece orada öylece yatıyor. Hikayeler sadece yaşandıkça bulaşık bir hale geliyor. Ama bulaşığın bile bir kıvamı vardır, tıpkı resim gibi. Resimdeki gerekli boşlukları olmadan, go oyunundaki taşlar ise 1 köşesi boş olmadan nefes alamazlar. Nefes alamaz hale gelene kadar beklediği o kanepede bacağının altında gelen bir sıcaklık onu hafiften rüzgar geldi işte diye uyarı yaptığında kalkıyor ve yüzünü yıkamaya gidiyor.

Önce gözlerinden başlıyor hafif hafif. Sonra Kulaklarımın arkasını yıkıyor. Uzun uzun kıkırdağın arkadaki kıvrımına dokunuyor. Bir saniye sürüyor ve yeni baştan yakmaya başlıyor sıkıntı.

Geri döndüğümde, yavaşça doğrulmuş birisi var. O, doğruldukça onun canı kaçmak istiyor. O daha fazla uzaklaşmak istiyor. Ama yapamıyor. Ne sıkıntıdan ne de onsuz olmaktan, sonrasında yaşadığı tüm o suçluluklar peşinden kovalıyor. Korkuları yeniden çıkıyor ve parlıyor aniden bütün o sıkıntı denizinin içerisinde. Asla basamayacağı bir yazının ortasından çıkan bir palyaço kafası gibi, elindeki tüm kartonları kesiyor. O onu öperken, içinde gittiği yer o kadar uzak ve tanıdık ki. Gittiği yer gücün güçsüzlüğün olmadığı, işte geldi diyerek ona hesap sormadan sadece sarılarak karşıladığı...O onun imkansız aşk sularında geziniyordu ve rüzgar işte geldi, gidiyoruz dedikçe o tersinden dalan bir paraşüt gibi yeniden yenden alaşığı oluyor, bıkıyor, soğuyor, kararıyor ve kaçıyor.

Kaçan ip, boynundan başka bir şehre sürükledi küreklerini. Birbirine kötülük yapabilmek özgürlüğü kaderinin solunda kalmış geçiyordu bu sefer otobüsünün camından sıkılıyordu. O sefer, dışarı bakarken, içerideki yaş yavaşça yuvarlanıyor, onsuzluk içini acıtıyordu. Onsuzluk...onsuzluk...onun için ve onsuz bir onun içi imkansızlık buradaydı.

O hep en çok en sonu onu seviyordu. En çok en son onsuzluk daha yakıcı oluyordu. Acısının tırmanacağı yerleri bildiğinden kaçmıştı ondan. O, uyutulmaya muhtaç bir hayvan gibi orada bırakılmıştı onun tarafından. Ölüme terk edilmişti. Başka yapılabilecek, kopartılabilecek bir fırtına kalmayana kadar kovalanmıştı ve serpilmişti. Tam un ufak olduğunu düşündüğü bir an, ansız kaldığını anladığı o an...zaman da imkansızlaşmıştı. Buna dağınık demişti onlar.

Ve o herkes olmuştu. Kendini güçlü hisseden her varlık gibi bir sabah uyanıp zorlandığını görüp kaçıp giden ufak bir enik. Öylece kalmıştı. Ve korkuları tıpkı şizofren bir kadın gbi başına üşüşmüştü. Ne yazdığını ne de söylemek istediğini düşünebilecek durumdaydı. Sadece yağmak, buharlaşmak ve yok olmak istedi.

İsteği kendiliğinden doğal; doğallığı ise tamamen kendi kendineydi. Uzaktan bakıldığında o hepsi, her şey ve herkesdi.

Bu kadar yalın olabilmek şehrin kendi doğal yasaları içerisinde zor gözükse de....

Sonra Kaçtı. Nedenini bilmediği bütün o sorular ve bütün o paranoyalar isteklerini yok etti. Bunu gören o ise, yakınlaşmaya çalıştı. Uğruna koşabilecek kadar o ile karşılaşır mı o hiçbir zaman bilemeyecek.

O işte böylece geldi. Dik ayakta durur gibi yaparken tek isteği belli olarak, onun peşinden saatlerce koştu. İçinden şöyle diyordu koşarken:

“Duvar olsaydı canı acırdı, ama ya o...”

Koştu ve koştu....

Güçsüzlüğüne yenildi bir gece. Sabaha karşı o rüyasından uyandı. Kalktı. Gezindi. Ayak seslerini vurdu. Bir daha vurdu. Eylemlerini yineledi; sonra, o eylemlerini aldı ve dışarı attı. Artık sakindi. Ama o huzursuzluk yeniden yeniden kendini belli eder bir yumak içerisinde döndü. İplikler ağzından sarkarken yakalandığından sabaha karşıydı.

Bir lafın ortasında buldu o kendini:

“Aşk bulaşıcıdır ve imkansız aşk...”

İmkansız olduğunu bildiğini bilmememzlikten daha fazla gelemeyeceğini anladığında, yüklemini atmak isteyen bir tüm-cenin yüklerini atıp batışından kurtulmak isteyen bir gemi ile toslaşmasını izledi. Ve yağmurun yağmasını beklemeye devam etti.

Yağmur başladığında “İşte geldi” dedi. Bu sefer tümcelerinin mezarında mum dikerken o, onunla karşılaştı.

Sevgi bu kadar heyecansız ama dolu olabilir miydi?

İçindeki atmaca onunla konuşmak istedikçe; o içindeki tüm bavullarını topladı. Ve atmacadan uzaklaşırken en son buldu görüntülerini.

O bu sefer; o bu yüzden
O onunla sefere
Yüzünden yoğun bir gözyaşı


Cevabını bilmeden imkansızlığına kapılan bir tümce bu:

“Bulaşıcı aşk dedikleri olmalı”

O böyle düşündü.

Yüklemleri her ne kadar yavaş yavaş bir meteor yağmuru gibi aksa da, o onlara direndi.
Durdu. Midesi direncinden ötürü onu kutluyordu. Kasıntıları ile sabah güneşi her zamanki gibi yerinden çıkarken o ellerinin zavallılığını gözden geçiriyordu.

İşte o artık tebessüm etmeyi unuttu ve yağmurlar gözlerine bir sis bulutu gibi çöktü.

Bütün meselesi buydu:
Ve aşk ona çoktan o her ne kadar istemese de bulaşmıştı. Ama o baştan beri aslında bunu hiç istememişti. Ve istememiş olmak bu sefer, zamanın ötesinden ona yalancık bir imkan sunuyordu. Tıpkı yazısının içerisinde onu, onunla görenleri onunla birlikte anlatabilen biricik onsuzluk tekerlemesini mırıldanırken sirkinin arkasını kaybeden bir kaplumağa kadar çaresiz kalışı, aşkından değil, bulaşıklığından değil; yaşadığından ve bitmesini istemediğinden...

Ve isteksizliği onu acıtırken, sakinliği onu kızdırıyordu. Bu sefer kendinden koptuğundan, yazanı kendisinden bir söz istedi. “Kötülük hakkında düşünmek onu bir kader olarak yeniden üretmektir.”
Dinlemeden o, söz diye bağırdı.