İLK-Ankara Şiiri
Çok uzun yollar gittik biz
Bir kente çengellenmiş bir saç teli
Bu sensin
Kıtaların çatlakları arasından rüzgarla gelen
Yumuşak bir sesle kandıran
Bu senin inadın
Dönüp duran bir mevlevi
Seni söndüren bu su
Bu senin dansın
Dönüyor dönüyor
İçinden binlerce gitar teli acıtıyor
Ama umursamıyor, kullanıyor
Bu sensin, bu senin sabahın
Uzun uzun yürüdük, ekmek ateşlerinin arasından
Çaylar içtik sohbet ettik
Renklerimizi aynı anda kaybettik
Bu sensin, senin cumhuriyetin
Kısaca köşelerimizi sivrilttik
Aramızdan üstü kapalı dereler geçti
Sen arasından bir balık seçtin
Bu da senin özgürlüğün
Bitiremedik seninle, uzun uzun sustuk
Karşılaşmaya çekinip, yürüdük sıra başlarımızdan
Bölünüp yan yan yana gelemedik
Bu sensin, senin yaygınlığın
Şimdi tek tek yayılıyor
Kötü bir gri
Biliyorum sen de acıyorsun
Biliyorum sen de kanıyorsun
Rengarenk bir dünyanın yalanında
Kimleri kopardığını hissediyorsun
İşte bu sensin, geride bırakılan
Biz her zaman herkesin ilk evi olmak istedik
Hafızalarımız oyunlar oynadı
Geride kalanları aldık avuçlarımızın arasına
İşte bu da sensin, bu da senin kıskançlığın
Bir kent olmak istedik
Bunun için yürüdük durduk
Bir dünyamız oldu
Bu sen ve benim, ayaklanıp yürüyemedik...
