Ağzım kanıyor…

Ağzım kanıyor,bu öpücüğü beklemiyordum!Sonrası sözün durgun yankısı,ağzımda kanayan…Başka bir yataktayım,ben varım yanımda,dinlemiyorum hikayemi.Cami önünde tipiye tutuluyor aşk,ben o sırada duvara işiyorum…
Köpek gibi içiyorum,boğazım yanıyor.Kendime bakasım geliyor gecenin yarısı,eski sevgilime derdimi anlatamıyorum,telefonu yüzüme kapatıyor!Eskiden de hiç cesur sayılmazdı zaten.
-çok yalancısın!
-…ne olmuş biraz olmayana öykündüysem!İki bardağın da promili aynı değil mi?...Şimdi sen aynı şeyi içip,benden daha dürüst olduğunu mu söylüyorsun?Sen çık ben kalıp biraz daha buruşacağım…

Aramızda Ben Varım Hikayesi….

Benden nefret ettiğini söyledi.Benden nefret ediyor oluşunun üzerimde bir etki bırakmasını bekledi.’ben de..’dedim…’ben de kendimden nefret ediyorum’…biraz papatyaya vodka doğradım,içtim…Bardak halının üzerinde,bayağı bayağı içtim yani,radyoda bi’şeyler de çaldı ama dinlemedim…
Ben ayıldığımda o sarhoştu,sonra ben yine sarhoş…’Seni terk ediyorum’ dedim,umursamadı…Dönüp dolaşıp ona döneceğimi biliyor..’Kendine gel..’diyor,kendine gelinen evde yok ki!’Ben bi arkadaşa bakıp çıkacaktım,sen kendi ellerinle yumuldun yüzüme’..dedim,güldü…Uyandım…

Ekseni Bozuk ( Ya da Seni Kendime Sakladım ) Meselesi…

Hoşça kal diyor…Neye ve kime göre?Kendime göre olsa,üstümü değiştirmeye üşenip,evde denediğim gömleklere benzeyecek,omuzlarıma oturmayan…Geri götürülmeyede üşenilecek,yazık olacak…Ona neden sorular sormadığımı anlamayacak,bir kalıba,bir anlama,bir ünleme,bir yalnızlığa,bir can sıkıntısına,bir şeylere yoracak,benim üzerimden kendi kadınlığına politika yaparken unutacak beni.Ben çoktan huysuzlanmaya başlamış olacağım,gözüm papatyalı vodkada…

Mektupların Bende Kalmış…Anahtarlar Hala Sende mi?

İyice sarhoş olduğumda sana tekrar göz koyacağım,hangi deniz kendi iskelesini umursar?hangi çocuğun bisikleti mağazadakinden daha güzeldir,hangi tokluk açlık kadar şiddetli olur?Bütün bu soruların tek cevabı olacaksın,içeceğim…Köpek gibi ısıracağım kendimi,hep o vitrindeki bisiklet olacaksın,hep benimkinden güzel,hep başkasının…Hal bu ki;ben bu zamanın bütün taşıtlarına bizzat binmişimdir.
Sıradanlığını görmezden geleceğim.Sırf güzel bir hikayem olsun,papatya sarhoş etsin,yalandan bir sızım olsun diye büyüttükçe büyüteceğim seni,sonra yazın şeklimi değiştireceğim,anlatım bozukluğuma örnek teşkil edemeyeceksin.

Bana Bir Sır Ver Çok korkuyorum….

Yalan söylüyor oluşumla doğru bir yalakalığın arasını yalamaya çalışıyorsun,rengin hep gri!İçtikçe içiyorsun,senin derdin yaşadığın ama…(hep başa dönen anlamsız bir şarkı…)ya yazıp,inanmaya çalıştığın hikayenle!boşuna bana hesap ödetmeye çalışma,ben bu fondipleri sen istiyorsun diye yaptım!Yani eksik aşk maceran,etik,ahlak,düzen,şefkat,onur,utanç adına ki bunu bile kabulden korkarak…kaçıp duruyorsun ama yanıp tutuşuyorsun ihanet için…için için aldatıyorsun her şeyi ve herkesi,sonra da bana yalancı diyorsun..benim ne bok olduğumu herkes biliyor,kendim bile!
Dersim bitti,tüpü de açık unutmuşum,ufak bir kundaklama işim var,bekleyemeyeceğim yani seni.Ama sen uğramak istersen egolarını,ihanetlerini,yalanlarını ve şat bardaklarını da getirmeyi unutma,rulet oynarız…Ben sana korkak derim,sen bana piç kurusu!En çok dayanan kurşunu ısırır,ya da seviştiğimizi farz ederiz…tırnaklarımın sırtını çizdiğini unutuyorsun!
Sen bir ağaçsın,cinsini değilse bile kokusunu bildiğim,’orman’ inancın beş paraya düşmüş gözünde…bir düşün şimdi;orada kök tutabileceğine emin misin?

Cuma’dayım Dönücem…

Bütün bu olanlar aslında tek bir mektubun sonuna sığdırılabilir.Kanatamıyor ki yaşanılanlar hiçbir günceyi.Ben toz toprak bir sinir krizini boğazlıyorum bu gece,yaşadıklarım yaşayacaklarıma çelme takıyor,bileklerimdeki kesik izlerimi gösteriyorum flu bir mutluluğa ki;varolan ne varsa adını benim koyduğum konusunda hemfikiriz.
Büyütesim geliyor seni,hiç yoktan aşık olasım hiç umurunda olmadan,sırf laf olsun diye dokunaklı intihar mektupları yazasım…sonuna kadar rezil,sonuna kadar riyakar olasım geliyor.Kapıya bakıyorum,gelen giden yok…
Kapına mektuplar bırakıp gizliden kapıyı açışını izlemek istiyorum.Zarfın içine mektup yerine gece koyduğumu unutuyorum,Nerde hata yaptım diyorum,matematik değil miydi yoksa?ben mi yanlış anladım?Sana kocaman laflar edesim geliyor,okuduğum bütün kitapları anlatmak,sustukça susasım geliyor.Seni yalan yapasım,aklıma takasım geliyor,böyle garip,anlamsız,gereksiz bir hikayede tırnaklarımı saçlarına sokasım geliyor.Bana yumruk atmanı diliyorum,sert bir cisimle yaralanmak istiyorum senin tarafından,faili sen bir mutsuzluk istiyorum senden,sırf vodka kafayı bulsun diye…

Gündüz Gelme…Evde Ben Varım…

Yüzüne baktım,gerçek olmayan bir şey var yüzünde,zoraki bir sabah gülümsemesi,’yani ne gerek vardı canım,bi daha böyle içmicem’’ in bıkkınlığını yakaladım,utanmadım ama fotoğrafada hiç yakışmadım.Uyudum,geçti.Uyandığımda aynı adamdım.Aslında ben ne zaman linç etmek için uyansam bir önceki gecemin düşlerini,önce saçlarımı tararım!Gençliğimden saklanmış bir acı gerçek,bir dip_not ararım,birileri bir şeyler bırakmış,yanımdan gitmek zorunda kaldığı için üzülmüş gibi hissetmek isterim.Odamın içi el değmemiş bir olay mahali,suçlulardan biri ben,diğer taraf kapı-duvar…gelen giden üstünü giyinip çıkıyor.
Seni odada rehin tutmak,yatağa bağlamak,bağırmaman için tehdit etmek gibi sapıkça fikirler de geçiyor aklımdan ama ‘yok artık!’diyorum!Yine de sert bir cisimle yaralanmak istiyorum senin tarafından!
Bir hikaye istiyorum,sadece beni ilgilendiren.Sana düşkünlüğümse filmlerdeki kadınlara en çok senin benzemenden…Seni kıskanmak,sesin yüzünden saçma sapan dağılmak,burnumun ucunu alkole batırmak istiyorum.Köpek dişlerimi bileyip kendime saldırmakta istiyorum…Bir gece yarısı kendimi arayıp derin derin solumak bile istiyorum çoğu zaman…
Senin dilini çözemiyorum çünkü sen Marvel’lisin.Ben doğma büyüme buralı ama aslen Fransız’ım dünyaya…Karşında kendim gibi tek bir cümle kuramamış olmak sinirlerimi bozuyor,tenin aklımı karıştırıyor,beni bir anda o en aptal,en ergen halime dönüştürüyorsun,çünkü gözlerin Moğol,ellerin kadın kokuyor.İçip içip neden böyle davrandığından bahsediyorsun,hem de gözümün içine baka baka ve davranılanın ben olduğuma aldırmadan.Yazılan ve söylenen her şeyin bozuk bir silahın sarpacığı gibi sallanmakta olduğunu sen de biliyorsun,sarpacıkların saat aparatları olduklarını da ama sormaya bile tenezzül etmiyorsun.Biliyorum;biz oyun arkadaşıyız…
Yazacak çok şey var,maalesef yazılamayacakta.edebiyat kaygılarımız,zarflamaya üşendiğimiz yalanlarımız,diktirmeye kıyamadığımız bilek kesiklerimiz de var ama biraz daha derin kesiklere meyil etmek cesaret istiyor…İkimiz de çok nariniz,hiçbir şeyi hak etmiyoruz!Yine de güzel oluyor,sabahı kötüyse de,alkolü ve gecesi güzel oluyor.Yine geleceğim,o açıklanamaz kokuna ve yüzüne tekrar yakın olabilmek için…


İkibinyedinciyirmibeşkasımsabahı
06.45




Bırakın beni gideyim
Gitmek istediğim yer deniz kumundan
Oraya doğru fazla gidersem
Buraya dönmem coğrafya gereği…
Tek kişiyim ben hala…
Kendimi zenginden sayarak gençliğimden bir şeyler sakladım
Düşsel faizleriyle geçindim,eksiğim bu yüzden…
Her şey güzelmiş sonunda hatta bozgunlar bile
Aşk istiyorduk ağızdan,damardan,gözler parlasın,soluk açılsın
Tek kişiyim ben hala ayıldım düşlerimden daha dün
Hiç uğruna üzüldüm,çarşılara süzüldüm daha dün
Tek kişiyim ben hala ayrıldım dünlerimden daha dün
Para verdim,bir şey aldım,sana baktım,sen bilmezsin;
Taksim den Kadıköy e dönmek için
Günlükler okuduk hep onaylanmak için…
Geceleri bir yanım hep gitmek istedi
Ama buradan başka gidecek yer yoktu ki!
Zaman aralığını süpürmeyi unutma ben yokken,
Başka türlü bir hayatta bilmezdik zaten beraberken
Bütün o sanki’ler,beynimdeki canki’ler
Bitmeyen eskizler bitmezler…Aldattın beni,kendi kendinle
Mecburi hizmetteyken ben yaşam bölüğünde
Tek kişiyim ben hala,ayrıldım dünlerimden daha dün
Hiç uğruna üzüldüm,çarşılara süzüldüm daha dün…
Para verdim,bir şey aldım,sana baktım,sen bilmezsin;
Aradım seni savaş meydanında
Sonrası eve dönüş ki yalnızlık dahildir içine…
Tek kişiyim ben hala…

yirmiikiekimikibinsekiz..sabah..07.40...

uyuyamıyorum..yıllardır uyuyamıyorum..
uyuyamadığım şeyden uyanmak zorunda kalıyorum sürekli...uyanamıyorum...

işte geldi

İşte geldi...Ulus'un hala benimle birlikte olması şerefinedir. Sonsuz imkansız ve tanımsız olduğu için hala mezarından yazdırdığından...onun geçmişi hepimizin geçmişi ve şu anı olmaya devam ederken sadece kalemiyle şekillendirdiği için sözcükleri ve sözleriyle....

Karnım patlayacak gibi ağrıyor. Gözlerim yuvalarından çıkacak gibi. Çevremde yatan bir sürü beden. Hepsi ölü olmak ve yaşamda kalmak arasında bir yerde kolaycı bir yerde eriyor. Biliyorum, bütün bu konuşmalardan aslında çok sıkılıyorum. Her yeni gelen geçmişten gelirken, anını sabitleyemeden düşüyor kirpiklerimden aşağıya ve her şey aslında geleceğe doğru süzülüyor.

Evet bütün her şey geleceğe yatırılıyor, sonra geçmiş bakiyelerden sorgulanıyor ve şu ana bir bilardo topu gibi havadan düşüyor. Biliyorsun, o bilardo oynayamıyor.

Ve bütün bu sıkıcı düşüncelerden kurtulmaya çalışrken sadece orada öylece yatıyor. Hikayeler sadece yaşandıkça bulaşık bir hale geliyor. Ama bulaşığın bile bir kıvamı vardır, tıpkı resim gibi. Resimdeki gerekli boşlukları olmadan, go oyunundaki taşlar ise 1 köşesi boş olmadan nefes alamazlar. Nefes alamaz hale gelene kadar beklediği o kanepede bacağının altında gelen bir sıcaklık onu hafiften rüzgar geldi işte diye uyarı yaptığında kalkıyor ve yüzünü yıkamaya gidiyor.

Önce gözlerinden başlıyor hafif hafif. Sonra Kulaklarımın arkasını yıkıyor. Uzun uzun kıkırdağın arkadaki kıvrımına dokunuyor. Bir saniye sürüyor ve yeni baştan yakmaya başlıyor sıkıntı.

Geri döndüğümde, yavaşça doğrulmuş birisi var. O, doğruldukça onun canı kaçmak istiyor. O daha fazla uzaklaşmak istiyor. Ama yapamıyor. Ne sıkıntıdan ne de onsuz olmaktan, sonrasında yaşadığı tüm o suçluluklar peşinden kovalıyor. Korkuları yeniden çıkıyor ve parlıyor aniden bütün o sıkıntı denizinin içerisinde. Asla basamayacağı bir yazının ortasından çıkan bir palyaço kafası gibi, elindeki tüm kartonları kesiyor. O onu öperken, içinde gittiği yer o kadar uzak ve tanıdık ki. Gittiği yer gücün güçsüzlüğün olmadığı, işte geldi diyerek ona hesap sormadan sadece sarılarak karşıladığı...O onun imkansız aşk sularında geziniyordu ve rüzgar işte geldi, gidiyoruz dedikçe o tersinden dalan bir paraşüt gibi yeniden yenden alaşığı oluyor, bıkıyor, soğuyor, kararıyor ve kaçıyor.

Kaçan ip, boynundan başka bir şehre sürükledi küreklerini. Birbirine kötülük yapabilmek özgürlüğü kaderinin solunda kalmış geçiyordu bu sefer otobüsünün camından sıkılıyordu. O sefer, dışarı bakarken, içerideki yaş yavaşça yuvarlanıyor, onsuzluk içini acıtıyordu. Onsuzluk...onsuzluk...onun için ve onsuz bir onun içi imkansızlık buradaydı.

O hep en çok en sonu onu seviyordu. En çok en son onsuzluk daha yakıcı oluyordu. Acısının tırmanacağı yerleri bildiğinden kaçmıştı ondan. O, uyutulmaya muhtaç bir hayvan gibi orada bırakılmıştı onun tarafından. Ölüme terk edilmişti. Başka yapılabilecek, kopartılabilecek bir fırtına kalmayana kadar kovalanmıştı ve serpilmişti. Tam un ufak olduğunu düşündüğü bir an, ansız kaldığını anladığı o an...zaman da imkansızlaşmıştı. Buna dağınık demişti onlar.

Ve o herkes olmuştu. Kendini güçlü hisseden her varlık gibi bir sabah uyanıp zorlandığını görüp kaçıp giden ufak bir enik. Öylece kalmıştı. Ve korkuları tıpkı şizofren bir kadın gbi başına üşüşmüştü. Ne yazdığını ne de söylemek istediğini düşünebilecek durumdaydı. Sadece yağmak, buharlaşmak ve yok olmak istedi.

İsteği kendiliğinden doğal; doğallığı ise tamamen kendi kendineydi. Uzaktan bakıldığında o hepsi, her şey ve herkesdi.

Bu kadar yalın olabilmek şehrin kendi doğal yasaları içerisinde zor gözükse de....

Sonra Kaçtı. Nedenini bilmediği bütün o sorular ve bütün o paranoyalar isteklerini yok etti. Bunu gören o ise, yakınlaşmaya çalıştı. Uğruna koşabilecek kadar o ile karşılaşır mı o hiçbir zaman bilemeyecek.

O işte böylece geldi. Dik ayakta durur gibi yaparken tek isteği belli olarak, onun peşinden saatlerce koştu. İçinden şöyle diyordu koşarken:

“Duvar olsaydı canı acırdı, ama ya o...”

Koştu ve koştu....

Güçsüzlüğüne yenildi bir gece. Sabaha karşı o rüyasından uyandı. Kalktı. Gezindi. Ayak seslerini vurdu. Bir daha vurdu. Eylemlerini yineledi; sonra, o eylemlerini aldı ve dışarı attı. Artık sakindi. Ama o huzursuzluk yeniden yeniden kendini belli eder bir yumak içerisinde döndü. İplikler ağzından sarkarken yakalandığından sabaha karşıydı.

Bir lafın ortasında buldu o kendini:

“Aşk bulaşıcıdır ve imkansız aşk...”

İmkansız olduğunu bildiğini bilmememzlikten daha fazla gelemeyeceğini anladığında, yüklemini atmak isteyen bir tüm-cenin yüklerini atıp batışından kurtulmak isteyen bir gemi ile toslaşmasını izledi. Ve yağmurun yağmasını beklemeye devam etti.

Yağmur başladığında “İşte geldi” dedi. Bu sefer tümcelerinin mezarında mum dikerken o, onunla karşılaştı.

Sevgi bu kadar heyecansız ama dolu olabilir miydi?

İçindeki atmaca onunla konuşmak istedikçe; o içindeki tüm bavullarını topladı. Ve atmacadan uzaklaşırken en son buldu görüntülerini.

O bu sefer; o bu yüzden
O onunla sefere
Yüzünden yoğun bir gözyaşı


Cevabını bilmeden imkansızlığına kapılan bir tümce bu:

“Bulaşıcı aşk dedikleri olmalı”

O böyle düşündü.

Yüklemleri her ne kadar yavaş yavaş bir meteor yağmuru gibi aksa da, o onlara direndi.
Durdu. Midesi direncinden ötürü onu kutluyordu. Kasıntıları ile sabah güneşi her zamanki gibi yerinden çıkarken o ellerinin zavallılığını gözden geçiriyordu.

İşte o artık tebessüm etmeyi unuttu ve yağmurlar gözlerine bir sis bulutu gibi çöktü.

Bütün meselesi buydu:
Ve aşk ona çoktan o her ne kadar istemese de bulaşmıştı. Ama o baştan beri aslında bunu hiç istememişti. Ve istememiş olmak bu sefer, zamanın ötesinden ona yalancık bir imkan sunuyordu. Tıpkı yazısının içerisinde onu, onunla görenleri onunla birlikte anlatabilen biricik onsuzluk tekerlemesini mırıldanırken sirkinin arkasını kaybeden bir kaplumağa kadar çaresiz kalışı, aşkından değil, bulaşıklığından değil; yaşadığından ve bitmesini istemediğinden...

Ve isteksizliği onu acıtırken, sakinliği onu kızdırıyordu. Bu sefer kendinden koptuğundan, yazanı kendisinden bir söz istedi. “Kötülük hakkında düşünmek onu bir kader olarak yeniden üretmektir.”
Dinlemeden o, söz diye bağırdı.

Yirmibirekimikibinsekiz…

Bu bir mektup…hiçbirşeyi anlatmak için…okunmamak için biraz,biraz defter arası duraklamak için…deniz ve felluka için,kimse için..bir mektup bu,sadece kendisi için…

Her mevsim kendi tedirginliğiyle başlar yaşlanmaya,büyür sonra..büyür..büyür..sokaklarını büyütür evinde,apartmanlarını,ağaçlarını,komşularını büyütür,acıtır,sever sonra,günlerini büyütür,çoğalttıkça büyüttüklerini,ufalır,çocuk kalır ikliminin kenarında…

Aslında eksik bir metindir yeni yıl kutlamaları,parklar,şehirler,kar yağmayan düzlükler,hepsi huzursuzluktur,bakakalmaktır uzun uzun,mevsim kendini büyütür aslında ufalırken elleri…

Bu bir defter..kimsenin hikayesini yazmak için…iz..için,kedi için,nefes alabilmek için…

Her uyanmak kendi şaşkınlığıyla susturur günü,ya geçip gider,ya da öylece kalır hayatının ortasında…uyur,uyanır,sonra tekrar şaşırır,yolculuklar,mektuplar,diş fırçaları,saklanan aynalar,yarım yazılmış defterler,uzun kahvaltı düşleri,vanilyalı kahveler...her kedi kendi şaşkınlığıyla uyandırır günü…derin bir iz kalır beklemekten geriye…geçmez,geçiremez gecelerini…özlemek zamansızlaşır,ilk defa bunca yükü bohçalar bir şaşkın kitaplarını koyacak bir ev bulamazken,özlemek sess(iz)liktir kar pusuda beklerken…

Başka Birinin Sesi....

Uyandım,telefonum uzun uzun çaldı,sanırım telefonun sesine uyandım.Hatırlamadığım,rüya olduğundan emin olduğum bir rüyadan gerçekliğine dair bi' dünya şüphem olan dünyama uyandım,telefonda kendi sesim...Kendimi bilinmeyen bir numaradan arayıp telefonu yüzüme kapattım!Sana uzun uzun,bilmediğim bir dilde yazdım sonra...Mektuplarımı aldın mı?Aldıysan ağla ya da çok gösterişli bir gözden düşmektir zaten aşk...ne farkeder ki,söz söylemek hep pahalıya patlamıyor mu sonunda?Söylememekte pişmanlık...Ben yılın hangi günündeysem sende o günündesin nasılsa...
Katilimle buluştum!afaroz ettim kendimi evimden,camlar kapalıydı.Anahtarlarımı unutsam kimse açamazdı kapıyı.Kollarım ağrıyordu,yan odada da birisi ağlıyordu ama yerim öyle rahattı ki!Can sıkıntısı örtüyordu masayı,örtü sanıyordun,farkında değildin ama her yemek sonrası çatalı tabakla benim arama koyuyordun,elin elime değmiyordu...Bazı geceler başka birinin sesiymişim gibi uyanıyordum,solumda yastık...Zaten uyumak yarı delilik değil miydi biraz da?...
Sinirlerim bozulmuş,farkına varmamıştım.Anlatmaya çalıştığım bozuk bir söz kalabalığıydı,kimseyi duymak istememiştim ki ben...Yolunu şaşırmış bir bıkkınlık düğümlenmişti boğazımda,eskiden kahveyi iki şekerli severdim...
Başlamak için müsait bir yer arayıp durdum,ya da inebilmek için kendimden.Söz ile sus arasında gidip gelen,en çok hangi saatine düştüğümü bulamadığım bir cinayet seansında grup arkadaşlarımdan tiksindiğimi anladım,içim rahatladı...Yeni bir kitabın sayfalarını kokladım,okumaya başlamak için müsait bir yer aradım,sabah uyandığımda evi su basmıştı,mutfak şüphesiz en müsait yerdi bir kitaba başlamak için...Zaman,yüzü yok bir imdat çığlığını tercüme etti gözümün önünde,kılımı bile kıpırdatmadım!...
Söylediklerime inanmak,ya da sadece inanca tutunmak için yüzüme uzun uzun bakıp binlerce yalana bulanan bir lanetliler provasını ıskaladım,sessiz sedasız çocuk şiirleri astım odamın duvarlarına...Aynı sayfada satır aralarına sıkıştırılmış bir yorgunluğun eksik kalan tek cümlesiydim,kendimle aramda hep bir satır çizgisi,dilbilgim para kazanmama yetmiyordu...Kutsadığım birkaç cümleyi ezberimden okuyup sesim kısılana kadar güvercinleri taşladım...
Olduğum yere yığıldım,bir teras dolusu ben vardı etrafımda,çalan müzik,hiçbir ben'i ayrıştıramıyordu...Bütün benler toplanıp ben'ler arası masa tenisi turnuvası yaptılar,haliyle kavga çıktı,birara japonca bilen ben hepsine harekiri yaptırdı...bilinmeyen bir oyunda kural dışı bir öfke hissettim dudaklarımda,ellerim titredi...müzik,çocukluğumdan kalma tanıdık bir ev kokusu,nerede ve ne zaman koklandığı asla hatırlanamayacak bir gökyüzü tepemdeydi...İşte bütün mesele de buydu!...
Sesimi susmaya karar verdim,zaten benim olduğu kesin değildi,radyoda kendi sesimden bir şarkı çaldı ilk defa duyduğum...Zaman ya da aklımdan geçen herhangi bir şey,bu benim tarifsizlik çıkmazımdı.Kendine dönük,nasıl yorumlandığı farketmeyen bir hayat ikilemi,bitirme tezim buydu...
Mevsim kendini şaşırdı,güneş kabul etmek istemedi zamanın geçtiğini.Farkeden ne diye sordum,istesende istemesende döneceksin işte...Tek mezurluk bir ayrılık şarkısını hicaz bir çelişkiyle seyrelttim,majöre kesti (yoksun)luk...Ayrılık dedikleri şey hep birinci tekil şahıslara musallattı nasılsa...Başlığı çok önceden atılmış bir nota mektup muamelesi yaptım,anlatacak birşey yoktu çünkü,zaman çoktu sadece...
Bu yarışta kendimi bile geçtim ben,ikinciyi geçince birinci oldum,birinciyle uyuyunca şaşı kalktım,bir sigara yaktım,iyi geldi...Davası sansasyona yol açan bir kediyi boğazlamaya teşebbüs ettim misafirlikte,bütün gözler üzerime dikildi,sustum...Kimseye veda etmeden evime döndüm...İzlemediğim bir filmin bilmediğim bir dildeki müziklerini dinledim bütün gün sonra kendi filmimi sansürledim...Tam kediyi astığım sahneyi keserken zil çaldı,delikten bakmadan açıverdim kapıyı,ev sahibim çeyizimi getirmiş,kahvleri o yaptı,fallara ben baktım..
Komik bir hikayenin metninden sözlüye kaldırılmış çocuklar gibiydim ev sahibimin karşısında,tirajıkomik demenin ne demek olduğunu bilmiyorum dedim,cümle içinde kullanmışlığım var yalnızca,hem zaten benim hikayelerimin genelde virazjları komiktir...Aşkı sek alınca levhaları görmem zorlaşır,her gece başka uçurumun uçuşunda açarım gözlerimi...Ha bi de imkan verseler çok işler yaparım dedim...Tutukluydum şehirde,anlamsız bir mevsimdi,soğuktan başka hiçbir ipucu yoktu kış olduğuna dair,ben birşey yapmamıştım,aslında o birşeyi defalarca kereler bilinçli olarak,yapmamıştım...
Söz vermiştim,asla tutamayacağım binlerce sus gibi...Yine de söyledim,kendime yalanda olsa birşeyler vermek istedim hemen gitmeyeyim diye...İki seçenek...Ölene kadar devam eden bir hayat için çok azdı...insan kendisini kötü hissediyordu.Yapılan herşeyin bir sebebi olması gerekmiyordu ki,her sebebinde bir sonucu,yalnızca hayattı işte...Bütün o ilahi sessizlikten çok uzak bir tonlamayla resmedilen yoksunluk,ne siyahtı ne de beyazdı,sadece sesti...Soluksuz bir adalet içgüdüsü,hiç insancıl değildi,insan da hiç insancıl değildi aslında...Yani o gün ben ne ağaçtım,ne de toplamım bir orman olmama yetiyordu!Sesimi alıp gitmeyi bile becerememiştim...Ellerim yüzümde,ne geceyi ne de gündüzü gerektiği gibi sevebilmiştim...
İçimdeki bütün yoksunlukları denize dökebilmek için çıktığım yolculuklarım,yolcu olmamın,emanet hissetmemin verdiği tedirginlik çıkmazlarım,ki amaç zaten emanet durmaktı kentin kalabalığında...o anlamsız,rahatsız güvenlik arayışlarım,hepsi birikip terası tıka basa doldurmuşlardı,japonca bilen ben hepsine rüşvet teklif etti...
Akşamdan kalma bir sinir bozukluğu muydu hissettiğim yoksa acıyan parmaklarım mı engelliyordu beni bilemiyordum..Saklı hiçlikte cevaplar vermiştim sorulmayan sorulara,zaten anlamsızlık ilk cevapta başlamıştı...Sesimi susmaya karar verdim,zaten benim olduğu kesin değildi...Radyoda kendi sesimden bir şarkı çaldı ilk defa duyduğum,evi kundakladım çeyizimle...Japonca bilen ben kapıları üzerime kilitleyip komşuya kaçtı...

..pencereleri kapat..bu şehre hiçbir yolcu ikinci defa uğramaz...

...bir çocuk gibi ararken...
gün...sokak boyu yürüyor yorgunluğunu dünya,eve giden yolu birtürlü sabitleyemiyoruz...
bütün gece yoldaydım,sesler solgunlaşınca kimse takip edemedi yüzümü,aklımı sokağın köşesinde bıraktım,anahtarları bulabildin mi?
yirmibir ekim ikibinsekiz,kaç bininci kalakalışın kalabalığın daralında?
saydım...
bir bulvar,iki konsolosluk,bir vadi,üç kedi koymuş sokak aramıza...bir şişe,iki eski koltuk,biraz fender,fa minör sözlük,belki bikaç sabah bile ağır geliyordu konuşmaya...yinede saydım,bir bulvar,iki konsolosluk,bir vadi,üçte kapı koymuş zaman içimize...
...bir çocuk gibi şaşırırken...
asla bilinmeyecek bir anlaşma,bir yarızamanlı tesadüfleşmek meselesi bütün bu susup kalmalarımız,ne dilersen o olacak masalın sonunda,bu köşe yaz köşesi olacak,konsolosluğun duvarına bakacağız,..çocuklar gibi aranırken...